Toen ik The Wildflower Awakening boekte, hoopte ik vooral dat ik mezelf wat meer zou kunnen accepteren. Dat ik op een andere manier naar mezelf kon kijken, ook naar de kanten waar ik onzeker over was. Ik dacht: als ik hierna 10% meer van mezelf kan houden, dan ben ik gelukkig. Het heeft zoveel meer gedaan dan ik op voorhand had verwacht.

Ik volgde Ilke al een hele tijd. Haar foto's en stijl spraken mij heel hard aan, maar toch bleef ik twijfelen. Misschien moest ik eerst nog een beetje afvallen. Misschien moest ik nog op iets anders wachten. Mijn hoofd bleef telkens een nieuwe reden uitvinden om het niet te doen.

Ook nadat ik geboekt had, bleef die twijfel: is dit wel de juiste periode in mijn leven? Ik zat in een heel moeilijk jaar en dacht dat ik misschien moest wachten tot ik gelukkiger was of meer uitstraalde. Achteraf gezien heeft deze ervaring er juist mee voor gezorgd dat ik gelukkiger ben geworden en meer tot mezelf ben gekomen.

Vóór The Wildflower Awakening ging ik naar de psycholoog om mezelf te accepteren. Daar kreeg ik tips en opdrachten, maar ik had vaak het gevoel dat het vanuit de boekjes kwam en dat we niet tot de essentie kwamen. Het gevoel dat iemand mij echt begreep, had ik bij Ilke wel. Ze weet waar de moeilijkheden zitten en hoe ze je daar door kan begeleiden. Ik heb haar maar drie keer gezien en voel dat ik al zoveel verder sta dan bij de psycholoog. Daar wil ik niemand mee afkraken, absoluut niet. Het toont voor mij vooral hoeveel impact het totaalplaatje heeft, en dit is echt wat voor mij het verschil maakte.

Die verandering begon eigenlijk al vóór de shoot. Tijdens de kennismaking kreeg ik oefeningen mee waardoor ik meer vertrouwd raakte met mezelf. Zelfs iets kleins als lingeriesetjes gaan kopen werd hierdoor iets anders. Normaal moest lingerie vooral comfortabel zijn. Nu keek ik ook naar wat ik leuk en mooi vond, naar setjes die ik anders misschien niet eens zou bekijken. Ik merkte dat ik daarvan kon genieten.

Op de dag zelf kwam alles samen. Mijn haar werd gedaan, ik werd opgemaakt en we hadden een ontspannend babbeltje. Doordat er vooraf al contact was geweest, en de oefeningen en inzichten die ik op de kennismaking al had meegekregen, voelde ik me vertrouwd met mezelf en daardoor ook om voor de camera te staan. Ik kon mijn complexen veel meer loslaten.

In het begin was het even ongemakkelijk, maar Ilke loodste mij er zo doorheen dat dat gevoel verdween. Toen ze mij een foto liet zien, dacht ik: wauw. Vanaf dat moment wist ik dat het goed zou komen. Mijn vertrouwen groeide doorheen de sessie.

Ik had op voorhand gezien dat de reveal heel impactvol kon zijn, maar dacht: bij mij zal dat wel niet zo zijn. Dat bleek toch anders. Omdat het zo vertrouwd voelde, voelde het ook oké om mijn emoties te tonen.

Als ik ergens alleen een boudoirshoot had geboekt, zonder het kader van The Wildlfower Awakening, en daarna met de foto's naar huis was gegaan, had het voor mij nooit hetzelfde effect gehad. Als je alleen die foto's zou hebben, is dat op dat moment misschien heel leuk en fijn. Maar doordat je alles daarrond mist, denk ik dat het resultaat ook vrij snel weg zal zijn. Het totale plaatje maakt het veel impactvoller.

De impact bleef ook niet beperkt tot hoe ik mezelf op foto's zie. Tijdens ons eerste gesprek hadden we het over zorg dragen voor jezelf, bewegen en je lichaam leren kennen. Ik vertelde dat ik heel graag dans en vroeger aan kunstschaatsen had gedaan. Zo kwamen we op paaldansen uit.

Na dat gesprek ben ik het gaan opzoeken. Ik dacht: wat houdt mij eigenlijk tegen? En ik ben het gaan doen. Ik ben ook opnieuw begonnen met kunstschaatsen. Zonder dat gesprek had ik die stappen niet gezet. Deze ervaring heeft ervoor gezorgd dat ik ook in mijn privéleven meer ben gaan openstaan voor andere dingen.

Ik merk het verschil ook wanneer iemand mij een compliment geeft. Vroeger dacht ik: ja, ja. Ik accepteerde het niet en minimaliseerde het in mijn hoofd. Als iemand nu zegt dat ik er goed uitzie of knap ben, kan ik dat aannemen. Ik geloof het zelf. Dan komen die beelden van de shoot in mij op en denk ik: ik mag er zijn. Ik voel het nu zelf.

Ik heb nog getwijfeld of ik het album wel wilde bestellen. Wilde ik herinnerd worden aan dat moeilijke jaar? Maar dat jaar heeft mij ook veel gebracht. En daarom mogen deze beelden wel echt tot zijn recht komen in een album.

Het is een belangrijk jaar geworden in mijn zelfontplooiing en zelfontwikkeling, en The Wildflower Awakening heeft daar zeker een grote rol in gespeeld.

Het heeft mij op zoveel vlakken vooruitgezet en korter bij mezelf gebracht. Ik ben meer de vrouw geworden die ik nu ben en aan het worden ben. Ik kwam voor een beetje meer zelfzekerheid en kreeg zoveel meer dan dat.

Tegen een vrouw die twijfelt, zou ik zeggen: het is altijd het juiste moment. Je kunt op voorhand niet weten wat het je zal bijbrengen. Voor mij was het zoveel meer dan ik voor ogen had.

Als ik mezelf 10% liever zou zien, was ik gelukkig. Maar ik kan makkelijk zeggen dat ik me 100% liever zie...